Serwis informacyjno-usługowy dla przedsiębiorcy

Rozliczenie podatkowe środków trwałych o wartości do 10.000 zł.

Nabywając określony środek trwały  przedsiębiorca jest zobowiązany poprawnie określić jego  wartość początkową. Przy tym  musi pamiętać, aby uwzględnić  wszystkie elementy składające się na wartość środka,  a więc powinien ująć takie elementy jak:

  • cena jego zakupu,
  • koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych,
  • opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji.

Cenę nabycia podatnik  powinien pomniejszyć z kolei o podatek od towarów i usług (chyba że na podstawie odrębnych przepisów podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony).

Dopiero gdy tak określona wartość początkowa  nie przekracza 10.000 zł. to  cenę jego nabycia można uznać jednorazowo jako koszty uzyskania przychodów.
Wydatki poniesione na nabycie środka trwałego o wartości poniżej 10.000 zł przedsiębiorca może bowiem bezpośrednio zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w miesiącu ich oddania do używania. Zatem w sensie faktycznym nie dokonuje się ich odpisów amortyzacyjnych.
W przypadku osób fizycznych prowadzących działalność i spółek osobowych (za wyjątkiem spółki komandytowo akcyjnej)  nie ma też przymusu aby takie towary wprowadzać do ewidencji środków trwałych nawet, gdy przedsiębiorca zamierza używać środka trwałego dłużej niż rok.

  • Wydłużenie okresu używalności

Jeżeli zaś przedsiębiorcy nabędą lub wytworzą we własnym zakresie składniki majątku o wartości początkowej przekraczającej 10.000 zł, i ze względu na przewidywany przez nich okres używania równy lub krótszy niż rok nie zaliczą ich do środków trwałych albo wartości niematerialnych i prawnych, a faktyczny okres ich używania przekroczy rok, przedsiębiorcy są obowiązani, w pierwszym miesiącu następującym po miesiącu, w którym ten rok upłynął:
1)    zaliczyć te składniki do środków trwałych albo wartości niematerialnych i prawnych, przyjmując je do ewidencji w cenie nabycia albo koszcie wytworzenia;
2)    zmniejszyć koszty uzyskania przychodów o różnicę między ceną nabycia lub kosztem wytworzenia a kwotą odpisów amortyzacyjnych, przypadającą na okres ich dotychczasowego używania, obliczonych dla środków trwałych przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych,
3)    stosować stawki amortyzacji, w całym okresie dokonywania odpisów amortyzacyjnych;
4)   wpłacić, w terminie do 20 dnia tego miesiąca, do urzędu skarbowego kwotę odsetek naliczonych od dnia zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie składników majątku do dnia, w którym okres ich używania przekroczył rok niematerialnych i prawnych.

Czy ta strona była przydatna?