Świadczenie usług transgranicznych na terytorium RP

W Polsce obowiązują dwie odrębne ustawy regulujące kwestię świadczenia usług transgranicznych:

10 kwietnia 2010 r. weszła w życie ustawa z 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ustawa wprowadziła, dla zagranicznych przedsiębiorców z wybranych krajów, możliwość czasowego świadczenia usług na terytorium RP bez konieczności uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców – Krajowego Rejestru Sądowego albo odrębnej ewidencji CEIDG (Centralna Ewidencja i Informacja o Działalności Gospodarczej).

Ustawa o świadczeniu usług na terytorium RP zawiera regulacje ułatwiające podejmowanie i wykonywanie działalności usługowej przez podmioty z:

  • innych państw członkowskich Unii Europejskiej,
  • z państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym (Islandia, Norwegia, Lichtenstein, Szwajcaria),
  • z państw, które zawarły ze Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi umowę regulującą swobodę świadczenia usług.

Usługą, zgodnie z definicją zawartą w ustawie, jest świadczenie wykonywane przez usługodawcę na własny rachunek, zwykle za wynagrodzeniem (ustawa wyróżnia usługi budowlane, handlowe oraz usługi świadczone w ramach wykonywanego zawodu). Usługodawcą jest natomiast każdy podmiot, który oferuje lub świadczy usługę, nawet czasowo, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zgodnie ze wskazaną ustawą, czasowe świadczenie usług przez usługodawcę może wiązać się z obowiązkiem uzyskania certyfikatu, koncesji, licencji, zezwolenia, zgody, wpisu do rejestru działalności regulowanej lub innego właściwego rejestru, jeśli przepisy nakładają taki obowiązek względu uwagi na zapewnienie porządku i bezpieczeństwa publicznego, zdrowia publicznego lub ze względu na ochronę środowiska naturalnego.

Jesteś cudzoziemcem – obywatelem UE – i chcesz czasowo świadczyć w Polsce usługi transgraniczne – zapoznaj się z Wyszukiwarką procedur administracyjnych dotyczących świadczenia usług transgranicznych.

Podstawowe zasady dotyczące świadczenia usług transgranicznych w zawodach regulowanych

Obywatele państw członkowskich, którzy wykonują zawód/prowadzą działalność w jednym państwie UE zgodnie z przepisami tego państwa, mają prawo świadczyć usługi na obszarze innego państwa członkowskiego w zakresie tego samego zawodu/działalności.

Warunki świadczenia usług są następujące:

  • usługodawca przenosi się w celu tymczasowego i okazjonalnego świadczenia usług do innego państwa członkowskiego,
  • jeżeli w przyjmującym państwie członkowskim dany zawód jest regulowany, a w państwie siedziby ten zawód nie jest zawodem regulowanym, to usługodawca musi udowodnić, iż wykonywał swój zawód/działalność w państwie członkowskim siedziby przez co najmniej 2 lata w okresie 10 lat poprzedzających świadczenie usługi. Wymóg ten nie jest stosowany, jeśli kształcenie przygotowujące do wykonywania danego zawodu/działalności było szczegółowo uregulowane przepisami.

Świadczenie usługi po raz pierwszy

Przed świadczeniem usługi po raz pierwszy musisz złożyć do właściwego organu w sprawach uznawania kwalifikacji pisemne oświadczenie o zamiarze świadczenia usługi, zawierające informacje o posiadanej polisie ubezpieczeniowej lub innych środkach indywidualnego lub zbiorowego ubezpieczenia zawiązanych z wykonywaniem danego zawodu. Oświadczenie składasz ponownie w każdym roku, w którym zamierzasz świadczyć usługę transgraniczną.

Organ administracji może od Ciebie wymagać dołączenia do oświadczenia następujących dokumentów:

  • dokumentu potwierdzającego obywatelstwo;
  • zaświadczenia potwierdzającego, że zgodnie z prawem wykonujesz zawód lub działalność w innym państwie członkowskim oraz że w chwili składania zaświadczenia nie obowiązuje Cię zakaz – nawet tymczasowy, wykonywania zawodu lub działalności;
  • dokumentów potwierdzających kwalifikacje zawodowe;
  • dokumentu potwierdzającego wykonywanie przez Ciebie danego zawodu regulowanego lub działalności przez co najmniej dwa lata w okresie ostatnich dziesięciu lat albo kształcenie regulowane – jeśli dany zawód albo działalność nie są regulowane w państwie siedziby;
  • zaświadczenia o niekaralności, jeżeli jest wymagane od obywateli Rzeczypospolitej Polskiej zamierzających wykonywać zawód regulowany lub działalność, związane z bezpieczeństwem publicznym.

Jako usługodawca podlegasz polskim przepisom, które są bezpośrednio związane z ochroną i bezpieczeństwem konsumentów oraz dotyczą sposobu wykonywania danego zawodu regulowanego lub działalności.

Ogólną zasadą jest, że państwo przyjmujące zwalnia usługodawców z wymogów dotyczących uzyskania zezwolenia, rejestracji albo członkostwa w organizacji lub instytucji zawodowej, jednakże może wprowadzić uproszczoną tymczasową rejestrację lub członkostwo w organizacji, czy instytucji zawodowej (nie może to jednak powodować dodatkowych kosztów, opóźnień lub utrudnień w świadczeniu usługi).

Świadczenie usług w zawodach, których wykonywanie ma wpływ na zdrowie lub bezpieczeństwo publiczne

W przypadku świadczenia usług po raz pierwszy w zakresie zawodów regulowanych, których wykonywanie ma wpływ na zdrowie lub bezpieczeństwo publiczne, a których wadliwe wykonanie mogłoby narazić usługobiorców na poważne konsekwencje, właściwy organ państwa przyjmującego może sprawdzić kwalifikacje usługodawcy przed rozpoczęciem świadczenia usługi (tzw. prior check).

Lista zawodów, w przypadku których polskie organy właściwe mogą dokonać sprawdzenia kwalifikacji określona jest w załączniku do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 30 lipca 2013 r. w sprawie określenia zawodów regulowanych, w przypadku których można wszcząć postępowanie w sprawie uznania kwalifikacji.

W ciągu miesiąca od złożenia przez Ciebie oświadczenia o zamiarze świadczenia usługi (wraz z niezbędnymi dokumentami), właściwy organ zobowiązany jest wydać decyzję w sprawie uznania kwalifikacji, bądź poinformować o odstąpieniu od sprawdzania kwalifikacji. W szczególnych przypadkach organ właściwy może wydłużyć termin odpowiedzi, maksymalnie do dwóch miesięcy.

Jeśli podczas sprawdzania kwalifikacji właściwy organ stwierdzi zasadnicze różnice pomiędzy kwalifikacjami wymaganymi w Polsce, a kwalifikacjami posiadanymi przez Ciebie (brak wiedzy lub umiejętności, który mógłby zagrozić zdrowiu lub bezpieczeństwu publicznemu) może Cię zobowiązać do przystąpienia do testu umiejętności.

Jeżeli Twoje kwalifikacje zostały sprawdzone i uznane, możesz posługiwać się tytułem zawodowym ustalonym dla danego zawodu w Polsce.

Chcesz wykonywać w Polsce zawód regulowany – zapoznaj się z Wyszukiwarka procedur dotyczących uznawania kwalifikacji zawodowych.

Udostępnij Wydrukuj

Czy ta strona była przydatna?

Tak | Trochę | Nie