Przed rozpoczęciem Przed rozpoczęciem
Zakładam firmę Zakładam firmę
Rozliczam podatki Rozliczam podatki
Ubezpieczam się Ubezpieczam się
Prowadzę firmę Prowadzę firmę
Zamykam firmę Zamykam firmę

Zabezpieczenie transakcji w handlu zagranicznym

Chciałbyś kupić albo sprzedać towar zagranicznej firmie, ale obawiasz się, że Twój partner okaże się niewiarygodny? Prowadząc handel zagraniczny powinieneś szczególnie przestrzegać zasady ograniczonego zaufania. Na rynkach zagranicznych trudniej sprawdzić wiarygodność partnera, problemy mogą się pojawić w przypadku sporu dotyczącego dostaw towarów i płatności. Jak ich uniknąć? W tracie wieloletniej praktyki instytucje finansowe, w tym przede wszystkim banki, wypracowały wiele różnych instrumentów finansowych, które wspierają bezpieczną wymianę handlową z partnerami zagranicznymi. Poniżej  opisane są najpopularniejsze z nich.

Akredytywa i inkaso

Należą do najczęściej spotykanych form zabezpieczenia finansowania wymiany handlowej oferowanej przez banki. Akredytywa – w skrócie polega na tym, że bank, który otwiera akredytywę (najczęściej jest to bank importera) zobowiązuje się do wypłacenia eksporterowi określonej kwoty w zamian za złożenie, w określony sposób i na określonych warunkach, dokumentów reprezentujących towar. Dopiero w momencie otrzymania tych dokumentów, importer staje się posiadaczem towaru i może wprowadzić go na rynek. W przypadku akredytyw potwierdzonych bank może zaoferować firmie także dyskonto akredytywy. Dyskonto oznacza wcześniejszą wypłatę należności eksporterowi niż przewidują to warunki akredytywy, pod warunkiem przedłożenia dokumentów zgodnych z jej warunkami.

W przypadku inkasa, na zlecenie eksportera bank zobowiązuje się do wydania importerowi dokumentów w zamian za zapłatę (lub zabezpieczenie zapłaty) przez niego określonej kwoty. Należy podkreślić, że inkaso nie jest zobowiązaniem banku, który pełni raczej rolę pośrednika. Dlatego inkaso zalecane jest w przypadku sprawdzonych partnerów.  Przedmiotem inkasa mogą być dokumenty handlowe albo finansowe. Najczęściej banki stosują dwa rodzaje inkasa: gotówkowe (gdy bank wydaje dokumenty handlowe importerowi tylko po dokonanej przez niego zapłacie) oraz akceptacyjne (polegające na wydaniu przez bank dokumentów handlowych w zamian za akceptację terminowego weksla trasowanego).

Forfaiting i faktoring

Forfaiting jest operacją polegającą na zakupie wierzytelności terminowych w eksporcie towarów i usług, z wyłączeniem prawa regresu (czyli z przejęciem ryzyka) wobec eksportera odstępującego wierzytelność. Forfaiting wykazuje duże podobieństwo do faktoringu bez regresu, a różnica tkwi tylko w terminie zapadalności nabywanych przez forfaitera wierzytelności i w technice rozliczeniowej operacji. Musisz pamiętać, że najpierw musisz porozumieć się z drugą stroną transakcji i dopiero po uzgodnieniu umowy eksporter zwraca się do forfaitera, czyli banku, z propozycją sprzedaży należności. Taki rodzaj transakcji pomoże firmie zwiększyć płynność finansową, zminimalizować ryzyko opóźnienia, lub nieotrzymania zapłaty, ryzyka walutowe i kredytowego kontrahenta Najczęściej banki są gotowe na sfinansowanie do 100% wartości wierzytelności z okresem wykupu wierzytelności od 6 miesięcy do nawet 10 lat.

W ofercie banków możemy również znaleźć forfaiting importowy. Ten rodzaj transakcji polega na dyskoncie akredytywy własnej (czyli wypłacie kwoty akredytywy eksporterowi przed jej terminem płatności) przez bank, który ją otworzył. Jest to korzystne zarówno dla importera, któremu pozwala na odroczenie płatności, jak i eksportera, ponieważ daje mu możliwość uzyskania środków na bardziej preferencyjnych warunkach niż w jego krajowym banku i szybciej.

Faktoring eksportowy polega na zakupie, najczęściej bezregresowym (czyli z przejęciem ryzyka), przez faktora wierzytelności eksportera, należnych mu od importera, z tytułu dostaw towarów lub usług. Banki oferują faktoring pełny (czyli z przejęciem ryzyka np. niewypłacalności kontrahenta) oraz niepełny (z regresem, czyli bez przejęcia ryzyka) lub mieszany. Najczęściej na podstawie wystawionych faktur bank wypłaca eksporterowi do 90% ich wartości. Koszt faktoringu zależy najczęściej od czterech czynników: wysokości wypłaconej zaliczki, wysokości prowizji operacyjnej, długości okresu finansowania wierzytelności oraz sposobu naliczania odsetek. Dlatego rozwiązanie to jest dedykowane najczęściej średnim i dużym firmom.

Gwarancje

Jeżeli chciałbyś zabezpieczyć płatność od zagranicznego partnera to przydatnym instrumentem będzie gwarancja bankowa. Podstawową zaletą gwarancji bankowej jest jej zabezpieczeniowy charakter oraz szybka egzekwowalność. Do złożenia roszczenia wystarczy brak płatności w terminie – niezależnie od tego, czy kontrakt został wykonany właściwie.

Możesz także skorzystać z oferty Korporacji Ubezpieczeń Kredytów Eksportowych (KUKE). KUKE ubezpiecza m.in. już istniejące należności od kontrahentów zagranicznych i krajowych oraz prowadzi gwarantowane przez Skarb Państwa ubezpieczenia eksportowe. Jedną z podstawowych usług jest oferowana przez KUKE kredyt dla eksportera zabezpieczony polisą KUKE. Polisa w takich transakcjach zabezpiecza około 80% ryzyka handlowego, natomiast część niezabezpieczona stanowi wkład własny eksportera.

Ryzyko kursowe

Uczestnicząc w wymianie handlowej z partnerami zagranicznymi powinieneś pamiętać o ryzyku walutowym. Od momentu podpisania np. umowy na dostawę towarów do terminu zapłaty, kurs waluty, w której dokonana ma być płatność, może ulec nawet znacznej zmianie. Aby temu zapobiec możesz zastosować instrumenty zarządzania ryzkiem kursowym. Pamiętaj jednak, aby stosować je ostrożnie i z rozwagą! Nieumiejętne stosowanie niektórych instrumentów może narazić Cię na straty. Im dłuższy okres występuje między datą zawarcia kontraktu, rozpoczęcia produkcji czy realizacją dostawy, a faktycznym wpływem pieniędzy na konto eksportera, tym trudniej oszacować przyszły poziom kursów walut.

Hedging jest techniką zarządzania powiązaną z wykorzystaniem prognozowania kursów wymiany.

Na rynku finansowym występują najczęściej dwa rodzaje kontraktów terminowych pomocne przy hedgingu: kontrakt futures i kontrakt forward. W skrócie, kontrakt futures jest to umowa pomiędzy sprzedawcą/kupującym a pośrednikiem (giełdą lub izbą rozliczeniową), na mocy której sprzedawca/kupujący zobowiązuje się sprzedać/kupić określony tzw. instrument bazowy (w tym przypadku walutę obcą) za ściśle określoną cenę w określonym terminie. Kontrakty futures są przedmiotem obrotu giełdowego i podlegają standaryzacji. Należy pamiętać jednocześnie, że w ich przypadku wymagany jest także depozyt.  Z kolei zbliżony do futures kontrakt forward jest mniej sformalizowaną umową pomiędzy dwiema stronami (np. kontrahentami). Nie jest przedmiotem obrotu giełdowego.

W ofercie instytucji finansowych znajdziemy jeszcze inny instrument wykorzystywany przez eksporterów. Są to opcje walutowe. Dają one prawo, a nie obowiązek, do zakupu lub sprzedaży instrumentu bazowego, którym w przypadku opcji walutowych jest waluta obca. Opcja tzw. call daje nabywcy prawo kupna waluty bazowej, opcja put – prawo sprzedaży waluty bazowej. Podstawą decyzji o wykonaniu danej opcji jest porównanie jej ceny wykonania z bieżącą ceną rynkową waluty. Za możliwość realizowania danej opcji przedsiębiorca musi zapłacić sprzedawcy, czyli najczęściej bankowi premii, która nie podlega zwrotowi.

Swap walutowy jest umową, w której strony zobowiązują się wymienić określoną kwotę wyrażoną w jednej walucie na jej równowartość w innej walucie, a po upływie określonego czasu, dokonać wymiany zwrotnej.

Udostępnij Wydrukuj

Czy ta strona była przydatna?

Tak | Trochę | Nie