Czasowe transgraniczne świadczenie usług

Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dalej: TFUE) definiuje i reguluje podstawowe wolności dotyczące funkcjonowania rynku wewnętrznego. Są one szczegółowo opisane w tytule IV TFUE i stanowią podstawę funkcjonowania UE w obecnym kształcie. Te cztery swobody to: swoboda przepływu osób, towarów, usług i kapitału.

Swoboda przepływu usług na rynku wewnętrznym UE, która umożliwia transgraniczne świadczenie usług, jest opisana w art. 56 – 62 TFUE.

Prawodawstwo UE umożliwia świadczenie usług przez usługodawcę z jednego państwa UE na terytorium drugiego, bez konieczności zakładania działalności gospodarczej poza krajem macierzystym.

Artykuł 57 TFUE definiuje pojęcie usługi. Są to świadczenia wykonywane zwykle za wynagrodzeniem, w takim zakresie, w jakim nie są objęte postanowieniami o swobodnym przepływie towarów, kapitału i osób.

Wskazany przepis stanowi również, że usługi obejmują zwłaszcza:

  • działalność o charakterze przemysłowym,
  • działalność o charakterze handlowym,
  • działalność rzemieślniczą,
  • wykonywanie wolnych zawodów.

Najistotniejszym zapisem art. 57 TFUE z punktu widzenia czasowego transgranicznego świadczenia usług w UE jest zasada, że świadczący usługę może, w celu spełnienia świadczenia, wykonywać przejściowo działalność w Państwie Członkowskim świadczenia na tych samych warunkach, jakie państwo to nakłada na własnych obywateli. Odbywa się to z zastrzeżeniem postanowień rozdziału dotyczącego prawa przedsiębiorczości.

Powyższe oznacza, że usługodawcy z innego kraju członkowskiego nie można narzucić dodatkowych ograniczeń lub wymogów przy wykonywaniu usługi. Przez organy państwa, w którym wykonywana jest usługa, przedsiębiorca z innego kraju członkowskiego jest traktowany tak, jak przedsiębiorca krajowy. Dzięki tej regulacji istnieje w UE możliwość swobodnego przepływu usług.

Definicja czasowego świadczenia usług

TFUE nie precyzuje, co należy rozumieć pod pojęciem przejściowego wykonywania usługi. Zgodnie z orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej C-215/01, na podstawie TFUE nie można w żaden sposób określić, jaka długość trwania usługi powoduje, iż danej działalności nie można już traktować jako (transgranicznego) świadczenia usług, a należy ją traktować zgodnie z regulacjami dotyczącym prawa prowadzenia działalności gospodarczej na terenie innego państwa członkowskiego.

Zgodnie z prawodawstwem unijnym transgraniczne świadczenie usług może odbywać się na zasadzie:

  • samozatrudnienia (usługodawca posiada zarejestrowaną działalność gospodarczą w jednym z państw członkowskich i świadczy usługi na podstawie umowy w innym państwie unijnym) oraz
  • delegowania pracowników (przedsiębiorca na podstawie umowy, może delegować pracowników zatrudnionych na umowę o pracę do wykonania określonej usługi w innym państwie członkowskim).

Musisz pamiętać, że państwa członkowskie różnie interpretują zapisy TFUE. Niektóre, np. Czechy są bardzo liberalne i dopuszczają do działania na swoim terytorium wszystkich zarejestrowanych w UE przedsiębiorców, nie badając przesłanki tymczasowości. Inne, jak np. Polska przyjmują (choć nie jest to przesłanka rozstrzygająca), że tymczasowy charakter świadczenia usług nie powinien przekraczać dwuletniego okresu.

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na temat warunków czasowego świadczenia usług w innym kraju UE, skontaktuj się z właściwym Pojedynczym Punktem Kontaktowym. Więcej informacji na ten temat znajdziesz w dziele Rola punktów kontaktowych.

Jeżeli chcesz delegować pracowników z Polski do innego kraju UE, pomożemy Ci. Zapoznaj się z artykułem Delegowanie pracowników w ramach świadczenia usług

Jesteś zagrnicznym przedsiębiorcą, który chce delegować pracowników do Polski? Przeczytaj artykuł na temat delegowania pracowników w ramach świadczenia usług na terytorium Polski.

Podstawowe prawa usługodawców świadczących usługi transgraniczne

Prawodawstwo unijne gwarantuje usługodawcy prawa, które nie mogą być ograniczane przez państwa członkowskie. Zgodnie z linią orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej:

  • nie można żądać od usługodawcy założenia siedziby na terenie państwa, gdzie ma być świadczona usługa (C-205/84),
  • zabroniony jest wymóg, aby personel kluczowy posiadał stałe miejsce zamieszkania na terenie państwa, gdzie jest świadczona usługa (C-355/98),
  • niedozwolone jest żądanie uzyskania zezwolenia na świadczenie niektórych usług bez wzięcia pod uwagę rękojmi należytego wykonania usługi już zagwarantowanej w kraju macierzystym, gdzie usługodawca ma siedzibę (dodatkowe ograniczenia mogą dotyczyć usług o szczególnym charakterze, jak np. usługi medyczne (C-355/98),
  • nie można zmusić polskiego usługodawcy, żeby płacił składki ubezpieczeniowe za swoich pracowników w kraju świadczenia usług, jeśli ma już opłacone składki w Polsce (C-404/98),
  • zabroniony jest wymóg posiadania odpowiedniej formy prawnej przez usługodawcę (C-439/99).

Jeżeli jesteś cudzoziemcem – obywatelem UE – i zamierzasz czasowo świadczyć w Polsce usługi transgraniczne, zapoznaj się z artykułem Świadczenie usług transgranicznych na terytorium RP.

Chciałbyś dowiedzieć się, jakie są warunki tymczasowego świadczenia usług w Polsce w Twojej branży? Skorzystaj z wyszukiwarki poradników.

Dowiedz się więcej na temat opodatkowania usług świadczonych transgranicznie.

Udostępnij Wydrukuj

Czy ta strona była przydatna?

Tak | Trochę | Nie