print

Waluta płatności w kontraktach biznesowych

Z punktu widzenia  sposobu  rozliczenia transakcji wyrażonej w walucie obcej duże znaczenie ma treść umowy zawartej między stronami. Samo bowiem wyrażenie w umowie wartości świadczenia (np. ceny za towar) w walucie obcej nie oznacza automatycznie, że także zapłata nastąpi w tej walucie. Kwestie te w kraju normuje Kodeks cywilny. Wprowadza on zasadę, że jeżeli przedmiotem zobowiązania jest suma pieniężna wyrażona w walucie obcej, dłużnik może spełnić świadczenie w walucie polskiej, chyba że czynność prawna zastrzega spełnienie świadczenia w walucie obcej.

W rezultacie oznacza to, że:

  • jeśli w umowie ustalono wartość świadczenia w walucie obcej, ale nie poczyniono uzgodnień co do waluty, w jakiej zapłata powinna nastąpić, to dłużnik będzie miał prawo wyboru w tym będzie mógł zapłacić w złotych;
  • jeśli w umowie uzgodniono wartość świadczenia w  walucie obcej i dodatkowo zastrzeżono, że także zapłata powinna nastąpić w walucie obcej, to zobowiązany będzie przymuszony zapłacić w walucie obcej.


Zatem  jeżeli celem przedsiębiorcy zawierającego umowę jest zagwarantowanie, aby zapłata nastąpiła w walucie obcej, to samo zapisanie ceny w walucie obcej nie jest wystarczające. Powinien on wprowadzić zapisy, z których wynika, że także zapłata nastąpi w walucie obcej.

Uwaga! Regulowanie należności i ich przyjmowanie w walucie obcej podlega ograniczeniom wynikającym z prawa dewizowego. Więcej na ten temat w artykule pt.”Zasady transferu środków pieniężnych”.

Jeśli natomiast w umowie określono cenę w walucie obcej, bez zastrzeżenia formy płatności regulowanie należności może nastąpić w złotych. Wówczas należy jednak dokonać przeliczenia na złote stosując odpowiedni kurs. Strony mogą w umowie wskazać, dowolny kurs jaki będzie obowiązywał przy dokonywaniu przeliczenia. Jeśli strony tego w umowie nie uregulują, zastosowanie znajdzie reguła ogólna . Stanowi on, że wartość waluty obcej określa się według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia wymagalności roszczenia.

W/w kursy obejmują jedynie sferę  finansowych rozliczeń pomiędzy kontrahentami i dotyczą rozstrzygania ich ewentualnych  sporów.  Natomiast dla potrzeb podatkowych i rachunkowych kurs wymiany przyjmuje się według  odrębnych zasad ( kurs faktyczny na dzień wystawienia faktury lub średni kurs NBP w dniu poprzedzających ta czynność i jest on zależny m. in.  od takich okoliczności jak  zakup, sprzedaż waluty lub operacja przewalutowania.

Czy ta strona była przydatna?

Twoja opinia przyczyni się do polepszenia tej strony.