print

Zasady przeprowadzania inwentaryzacji

Zgodnie z art. 26 ust. 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, na dzień poprzedzający postawienie jednostki w stan likwidacji należy przeprowadzić inwentaryzację. Powinna ona obejmować aktywa pieniężne, papiery wartościowe, rzeczowe składniki aktywów obrotowych, środki trwałe, maszyny i urządzenia wchodzące w skład środków trwałych w budowie, aktywa finansowe zgromadzone na rachunkach bankowych jednostki lub przechowywane przez inne jednostki, należności (w tym udzielone pożyczki) oraz powierzone kontrahentom własne składniki majątku.
Inwentaryzację przeprowadza się głównie drogą spisu ilości aktywów z natury. Następnie wycenia się spisane aktywa oraz porównuje ich wartość z danymi zawartymi w księgach rachunkowych. Jeśli wystąpią rozbieżności, to należy je wyjaśnić i rozliczyć różnice.
Należności trzeba zinwentaryzować w drodze potwierdzeń sald przesyłanych kontrahentom. Również w tym wypadku, jeśli pojawią się rozbieżności, to należy je wyjaśnić i rozliczyć ewentualne różnice. W podobny sposób przeprowadza się inwentaryzację aktywów finansowych zgromadzonych na rachunkach bankowych oraz powierzone kontrahentom własne składniki aktywów.
Inwentaryzację środków trwałych, do których dostęp jest utrudniony, gruntów, należności spornych i wątpliwych należy przeprowadzić, porównując dane z ksiąg rachunkowych z odpowiednimi dokumentami i weryfikując realną wartość tych składników. Tę metodę stosuje się również do aktywów i pasywów, których nie można zweryfikować w inny sposób.
Różnice między stanem rzeczywistym a stanem wykazanym w księgach rachunkowych ujawnione w toku inwentaryzacji trzeba wyjaśnić i rozliczyć w księgach tego roku obrotowego, na który przypadał termin inwentaryzacji. Na dzień inwentaryzacji sporządza się zestawienia sald inwentaryzowanej grupy składników aktywów.

 

 

Czy ta strona była przydatna?

Twoja opinia przyczyni się do polepszenia tej strony.